கோபம் ஒரு பாவமா??

மனிதர்களின் இந்த பூவுலக வாழ்க்கையில், கோபமும், இச்சையும்தான் பிரதான பாவங்களின் பிறப்பிடமாக நாம் காண்கிறோம். இச்சை என்பது ஒரு உணர்ச்சியாக இருந்தாலும், அந்த உணர்வே ஒரு பாவம் என்று வேதம் பல இடங்களில் தெளிவாக கூறுகிறது. ரோமர் 7:7 ல் "இச்சியாதிருப்பாயாக என்று நியாயப்பிரமாணம் சொல்லாதிருந்தால், இச்சை பாவம் என்று நான் அறியாமலிருப்பேனே" என்று பவுல் அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார். மத்தேயு 5:28 ல், இயேசு இன்னும் தெளிவாக, ஒரு ஸ்திரீயை இச்சையோடு பார்க்கிற எவனும், தன இருதயத்தில் அவளோடு விபச்சாரம் செய்தாயிற்று என்று நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரிவுரை கூறுகிறார். எனவே இச்சை என்ற உணர்வே பாவம் என்பதில் எந்த ஒரு மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. கிறிஸ்துவினுடையவர்கள் தங்கள் மாம்சத்தையும் அதின் ஆசை இச்சைகளையும் சிலுவையில் அறைந்திருக்கிறார்கள் என்று கலாத்தியர் 5:24 சொல்கிறது. 

ஆனால் கோபம் என்பது ஒரு உணர்ச்சி, மாம்சத்தின் வெளிப்பாடு. தேவனும், மற்ற தீர்க்கதரிசிகளும் பல இடங்களில் கோபம் கொண்டார்கள் என்று நாம் வேதத்திலே படிக்கிறோம். சங்கீதம் 4:4 ல் தாவீது ராஜா "நீங்கள் கோபம் கொண்டாலும், பாவம் செய்யாதிருங்கள்" என்று தெளிவாக கூறுகிறார். எபேசியர் 4:26 ல் பவுல் அப்போஸ்தலன் இவ்வாறாக கூறுகிறார், "நீங்கள் கோபம் கொண்டாலும், பாவம் செய்யாதிருங்கள். சூரியன் அஸ்தமிக்கிறதற்கு முன்பாக உங்கள் எரிச்சல் தணியக்கடவது". 

கிறித்துவின் சாயலாயிருந்து, ஆவியின் கனிகளை தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்ட மனிதர்களால் மட்டும் தான், கோபம் பிறப்பிக்கும் பாவத்திலிருந்து நம் ஆத்துமாவை காத்துக்கொள்ள முடியும். புதிய ஏற்பாட்டில், கலாத்தியர் 5ம் அதிகாரத்தில் இந்த காரியங்கள் குறித்து மிகத்தெளிவாக கூறியிருந்தாலும், கோபத்திலிருந்து பிறக்கும் பாவங்களை எப்படி தடுப்பது என சங்கீதம் 4 ம் அதிகாரத்தில் தாவீது தனது அனுபவத்தைக் கூறுகிறார்.  

சங்கீதம் 4:4 ல் தாவீது பின்வருமாறு கூறுகிறார்," உங்கள் படுக்கையிலே உங்கள் இருதயத்தில் பேசிக்கொண்டு அமர்ந்திருங்கள்". தேவனுடைய பிள்ளைகளே, நாம் கோபப்படும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும், இந்த வசனத்தை நினைவில் கொண்டு, இந்த காரியத்தை செயல்படுத்துவோமானால், பாவத்துக்கு நம்மை விலக்கிக் காப்போம்.

நாம் ஆவியினாலே பிழைத்திருந்தால், ஆவிக்கேற்றப்படி நடக்கவும் கடவோம் [கலாத்தியர் 5:25]. ஆமென்.

பொறாமையின் ஆவியை வெல்வது எப்படி?

பொறாமை ஒரு எலும்புருக்கி நோய் என்று நீதிமொழிகள் 14:30 சொல்கிறது, இது மிக சாதாரணமாக நம்மிடையே காணப்படும் ஒரு நோய். நமக்கு தேவையானவைகளை தேவனிடம் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ளாமல் அடுத்தவனை அல்லது அயலானை பார்த்து பொறாமை கொள்வதே இதன் மூல காரணம். 

பொறாமை ஒன்றும் இந்த கிருபையின் காலத்தில் அறிமுகமானது இல்லை. நியாயபிராமண காலத்தின் முன்பே பொறாமை என்ற பாவம் இருந்ததாக வேதம் கூறுகிறது. ஆதியாகமம் 26ம் அதிகாரத்தில், ஆபிரகாமின் குமாரனான ஈசாக்கு தான் வாழ்ந்த காலத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்டதால், தேவனுடைய வார்த்தைக்கு கீழ்ப்படிந்து பெலிஸ்தரின் ராஜாவாகிய அபிமேலேக்கு ஊராகிய கேரார் என்னும் நகரத்திலே குடிபெயர்ந்தான்.  ஈசாக்கு அந்த தேசத்திலே நிலங்களை சீர்படுத்தி விதை விதைத்தான் [ஆதியாகமம் 26:12]. கர்த்தர் அவனை ஆசீர்வதித்தபடியால் அந்த வருடத்தில் நூறு மடங்கு பலனடைந்து, பெரிய பணக்காரனானான் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அவனுக்கு ஆடும், மாடும் பெருகி, நிறைய பணிவிடைகாரர்கள் இருந்தபடியால், அருகிலுள்ள பெலிஸ்தர்கள் அவன்மேல் பொறாமைக்கொண்டார்கள் என்று 14ம் வசனத்தில் படிக்கிறோம்.  

பொறாமை ஏன் எலும்புருக்கி என்று வேதம் சொல்கிறதென்றால், பெலிஸ்தர்கள் தங்கள் மனதில் பொறாமைக் கொள்வதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், ஈசாக்கு தன் வேலையாட்களைக் கொண்டு வெட்டி வைத்த அவன் துரவுகளையெல்லாம் தூர்த்து, மண்ணினால் நிரப்பிப்போட்டார்கள் [ஆதியாகமம் 26:12] . [துரவு என்றால் கிணறு அல்லது பெரிய கால்வாய்]. ஒரு விவசாயியாய் அவர் எவ்வளவு துன்பங்களை அனுபவித்திருப்பார் என்பதை யோசித்துப்பாருங்கள். 

இவ்வாறாக பலமுறை அயலாரின் பொறாமையின் விளைவாக துன்பத்தை அனுபவித்த ஈசாக்கின் சந்ததியை தேவன் ஆசீர்வதித்து, அதே பெலிஸ்தரின் ராஜாவான அபிமேலேக்கு அவருடன் சமாதானமாக போகச்செய்தார் என்று 29ம் வசனத்தில் படிக்கிறோம். நாமும், "ஏற்ற காலத்திலே தேவன் உங்களை உயர்த்தும்படிக்கு, அவருடைய பலத்த கைக்குள் அடங்கியிருங்கள் [1 பேதுரு 5:6]" என்ற வசனத்திற்கேற்ப, சண்டையிடாமல் பொறுமையாய் அவருடைய பலத்த கைக்குள் அடங்கியிருப்போம். 

இத்தகைய மனிதர்கள் மேல் பொறாமைக் கொள்ளாதே என்று வேதம் நம்மை எச்சரிக்கிறது. 

1. கொடுமையுள்ளவன் மீது பொறாமைக்கொள்ளாதே [நீதிமொழிகள் 3:31]

2. உன் மனதை, பாவிகள் மேல் பொறாமை கொள்ள விடாதே [நீதிமொழிகள் 23:17]

3. பொல்லாத மனுஷர் மேல் பொறாமைக கொள்ளாதே [நீதிமொழிகள் 24:1]

4. துன்மார்க்கர் மேல் பொறாமை கொள்ளாதே [நீதிமொழிகள் 24:19]

மனுஷன் படும் எல்லா பிரயாசமும், பயன்படும் எல்லா கிரியையும், அயலானுடைய பொறாமைக்கு ஏதுவாய் இருக்கிறது என்று பிரசங்கி 4:4 ல் கூறுகிறார். 

எப்படித்தான் இந்த பொறாமை என்னும் அசுத்த ஆவியிலிருந்து நம்மை விலக்கி காத்துக்கொள்வது. உலகிலே இதற்கான மருந்து "அன்பு" மட்டும் தான்.  ஒரு தகப்பன் தான் உயிராய் நேசிக்கும் தன் மகனோ, மகளோ ஒரு நல்ல வேலையில் சேர்ந்து, கை நிறைய சம்பளம் வாங்கி, மகிழ்ச்சியாய் வாழுவதைக்கண்டு பொறாமைப்படுவானா? காரணம் தகப்பன் தன் பிள்ளையின் மீது வைத்திருக்கும் கபடற்ற அன்பே. கலாத்தியர் 5:26ல் சொல்லியிருக்கிறதைப் போல, வீண் புகழ்ச்சியை விரும்பாமல், ஒருவரைஒருவர் கோபமூட்டாமலும், ஒருவர் மேல் ஒருவர் பொறாமைகொள்ளாமலும் இருக்கக்கடவோம், ஆமென். 

எப்படி ஜெபிப்பது - ஒரு சிறிய அலசல்

நமக்கான சில வினாக்கள் :

1. தினமும் ஜெபிக்கிறோமா? எவ்வளவு நேரம், எப்படி ஜெபிக்கிறோம்?

2. உங்கள் ஜெபம் பதிலளிக்கப்படுகிறதா?

3. பதிலளிக்கபட இல்லையென்றால் ஏன்?

சங்கீதம் 65:02 சொல்கிறது "ஜெபத்தை கேட்கிறவரே, மாம்சமான யாவரும் உம்மிடத்தில் வருவார்கள்"

மத்தேயு 6:6 சொல்கிறது "நீயோ ஜெபம் பண்ணும்போது ...உன் அறைவீட்டுக்குள் பிரவேசித்து உன் கதவைப் பூட்டி, அந்தரங்கத்திலிருக்கிற உன் பிதாவை நோக்கி ஜெபம் பண்ணு; அப்பொழுது அந்தரங்கத்தில் பார்க்கிற உன் பிதா உனக்கு வெளியங்கரமாய் பதிலளிப்பார்".

உங்கள் ஜெபம் மாம்சமான யாவருக்கும் பதிலளிக்கப் படும்; அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. பின் ஏன் சில காரியங்களுக்கு நமக்கு பதில் கிடைப்பதில்லை என்பதுதான் நம் மனதில் தோன்றும் கேள்வி.

யோவான் எழுதிய சுவிசேஷம் 11ம் அதிகாரத்தை எடுத்து படித்துவிட்டு மேற்தோடரவும்...

இயேசு பெரிதாய் சிநேகிக்கும் லாசரு வியாதிபட்டிருந்தான். அவனுடைய இரண்டு சகோதரிகளும் ஏசுவுக்கு செய்தி சொல்ல ஆள் அனுப்பினார்கள். அவர் இந்த செய்தியை கேள்விப்பட்டு இரண்டு நாட்களித்து அவனைப் பார்க்கச்சென்றார். அவர் வருகிறாரென்று கேள்விப்பட்டு, மார்த்தாள் அவரை வரவேற்க எதிர்கொண்டு போனாள், ஆனால் மரியாள் வீட்டிலே அமர்ந்திருந்தாள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. [யோவான் 11:20]

இப்பொழுது உலக நாயகர்களான நமக்கு இருவரையும் பற்றி என்ன தோன்றுகிறது என்பதை உங்கள் சிந்தனைக்கே விட்டு விடுகிறேன். 

இரண்டு சகோதரிகளும் அவரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டார்கள். 

1. முதலில் மார்த்தாள் 21ம் வசனத்தில், "ஆண்டவரே நீர் இங்கிருந்தீரானால் என் சகோதரன் மரிக்க மாட்டான், இப்பொழுதும் நீர் தேவனிடத்தில் கேட்டுக்கொள்வது எதுவோ அதை தேவன் உமக்கு தந்தருளுவாரென்று அறிந்திருக்கிறேன் " என்றாள். அதற்க்கு "அவர் உன் சகோதரன் உரித்தெழுந்திருப்பான்" என்றார். அதற்கு மார்த்தாள், " உயிர்த்தெழுதல் நடக்கும் கடைசி நாளில் அவனும் உயித்தெழுவான்" என்றாள். அட டே என்ன ஒரு விசுவாசம். 

2. மரியாளும் ஏசுவை சந்தித்தவுடன் "ஆண்டவரே நீர் இங்கிருந்தீரானால் என் சகோதரன் மரிக்க மாட்டான்"  என்றாள். ஆனால் அது வார்த்தைகளால் மாத்திரம் அல்ல, அழுகையும் கதறலுமாய் இருந்தது. அந்த அழுது புலம்பிய வேண்டுதல்தான் மார்த்தாளுக்கும் மரியாளுக்குமான வித்தியாசம். 33ம் வசனத்தில் வேதம் சொல்கிறது, "அவள் அழுகிறதை ...இயேசு கண்டபோது ஆவியிலே கலங்கி, துயரமடைந்து, உடனே...அவனை எங்கே வைத்தீர்கள்" என்கிறார். எவ்வளவு துரிதமான பதில் பாருங்கள்....

2 சாமுவேல் 24:16 ல் "தேவதூதன் எருசலேமே அழிக்க தன் கையை அதின் மேல் நீட்டினபோது, கர்த்தர் அந்த தீங்குக்கு மனஸ்தாபப்பட்டு...." 

ஓசியா 12:4ல் "அவன் தூதனாரவருடன் போராடி மேற்கொண்டான், அழுது அவரை நோக்கி கெஞ்சினான்"

கடைசியாக ஒன்று மட்டும் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் ஜெபத்தில் சிந்தும் கண்ணீரில் ஒரு துளிக்கூட நிலத்தில் விழுவதில்லை...சொன்னது நானல்ல...சங்கீதம் 56:8 ல் "என் கண்ணீரை உமது துருத்தியில் (Bottle ) வையும், அவைகள் உம்முடைய கணக்கில் (Book ) அல்லவோ இருக்கிறது.:

மாற்றி ஜெபிப்போம்...அவருடைய கால்களை கட்டிபோடுவோம், பதில் கிடைக்கும்வரை.

இரு மனிதர்கள்; இரு வழிகள்; இரு முடிவுகள் [சங்கீதம் 1]

பொதுவாக உலகப் பிரகாரமான எல்லா புத்தகங்களும், ஒரு மங்களகரமான முன்னுரையுடன் தொடங்கும். ஆனால் எனது பார்வையில், இந்த சங்கீத புத்தகத்தின் முதல் அத்தியாயம் ஒரு எச்சரிக்கையுடன் தொடங்குகிறது. நீதிமானுக்கும், துன்மார்க்கனுக்குமான வித்யாசத்தை தெளிவாக நமக்கு எச்சரிக்கிறது. 

வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும், நமக்கு ஒரு ஆலோசகர் தேவைப்படுகிறார். அந்த உலகப்பிரகாரமான ஆலோசகரின் வார்த்தைகளை நாம் சில நேரங்களில் குருட்டுத்தனமாக ஏற்பதும் உண்டு. அதனால் தேவனுடைய நாமம் மகிமைபடுமா அல்லது தூஷிக்கப்படுமா என்பதைக்குறித்து நாம் கொஞ்சம் கூட யோசிப்பதில்லை. இதே ஆலோசனைகளை நாம் தேவனினின் சமூகத்தில் வைத்து ஜெபித்து பெறுவதில்லை. இப்படி ஜெபித்து ஆலோசனைகளைப் பெறுபவர்களைத்தான்  இந்த அத்தியாயம் முதல் இரண்டு வசனங்களில் பாக்கியவான்கள் என்கிறது. 

இவர்களுடைய வாழ்க்கை எப்படியிருக்குமாம், நீர்கால்களில் ஓரமாய் நடப்பட்ட மரத்தைப்போல இருக்கும். காட்டில் தானாக வளரும் புதர் போல ஒழுங்கீன்மையாய் அல்ல, நடப்பட்டு பேணப்பட்ட நேர்த்தியாய் வளர்க்கப்பட்ட மரத்தைப் போல இருக்குமாம். தன்  காலத்தில், தன் கனியைக் கொடுத்து, மற்றவர்களுக்குப் பிரயோஜனமாய் இருக்குமாம். அவர்கள் செய்வதெல்லாம் வாய்க்கும் என்று மூன்றாம் வசனம் சொல்கிறது. 

துன்மார்க்கர்கள் அப்படியிராமல், காற்று பதறடிக்கும் பதரைப்போல, நன்மைகளை அனுபவியாமல், நிலைத்து நிற்காமல், மற்றவர்களுக்கு எந்த நன்மையையும் இல்லாமல் வாழுவான் என்று வேதம் கூறுகிறது. அவனுடைய வழி அழியும் என்ற கடினமான எச்சரிக்கையையும் வேதம் தெளிவாக கூறுகிறது. 

மிகவும் சிறிய சங்கீதம், சிறுவயதிலிருந்து பலமுறை மனப்பாடம் செய்த வசனங்கள், ஆனாலும் நம் சபைகளிலும் நம்மை சுற்றிலும் தினமும் இந்த பதர்களை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த புதர்களை, திண்ணமான அரிசிகளாக்க தேவனுடைய ஆலோசனைகளை நம் தின ஜெபங்களில் கேட்ப்போமா?

6-Nov-2022

பூரண விசுவாசம்

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் மிகவும் பிரசித்தமான வார்த்தை "விசுவாசம்" (Faith).  நம்மைப் போன்ற பாரம்பரிய கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்து வாழ்ந்தவர்களுக்கு உங்களுக்கு விசுவாசம் இல்லை என்று சொன்னால் கோபம் பீறிக்கொண்டு வரும். ஆம், நாமும் விசுவாசிக்கிறோம் என்பதி ல் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. ஆனால் எந்த அளவு விசுவாசிக்கிறோம் என்பதில்தான் மொத்த கிறிஸ்த்தவமும் அடங்கியிருக்கிறது. 

ஆதியாகமம் 22 ம் அதிகாரத்தை வாசித்து பார்த்தோமானால் ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை உணரலாம். அவர் தேவனை கண்டதுமில்லை, வானத்திலிருந்து வரும் ஒரு சத்தத்தை வைத்தே தேவனை விசுவாசித்தார். தனக்கு நூறு வயதில் பிறந்த மகனை, ஈசாக்கை  தகன பலியாய் கொடுக்க தேவன் கட்டளையிட்ட போது, ஆபிரகாம் அதிகாலையிலே எழுந்து, தன் குமாரன் ஈசாக்கையும் கூட்டிக்கொண்டு, அதற்கான கட்டைகளையும் பிளந்துக்கொண்டு, கழுதையில் கூட்டிக்கொண்டு மோரியா தேசத்து மலைகளுக்க்குச் சென்றான் [ஆதியாகமம் 22:2]. எதையும் சாக்கு போக்காய் சொல்வதற்கு ஏதுவாய் மறக்கவில்லை. [முழுமையான கீழ்ப்படிதல் ] 

போகும்பொழுது ஈசாக்கு தகப்பனை நோக்கி, இதோ நெருப்பும் கட்டையும் இருக்கிறது, தகன பலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே என்று கேட்டான். அதற்கு ஆபிரகாம் "தேவன் தகன பலிக்கான ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொள்வார்" என்றான். அவர் எந்த மனநிலையில் எவ்வளவு விசுவாசத்தில் இதைச் சொல்லியிருப்பார் என்பதை உங்களின் ஊகத்திற்க்கே விட்டு விடுகிறேன்.

இந்த விசுவாசத்திற்கான பலனைத்தான் நாம் ஆசீர்வாதங்களாக நாம் அடைந்துகொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு இப்பொழுது பிதாவை தெரியும், இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து மரித்து இன்று பரலோகத்தில் பிதாவின் வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருக்கின்ற குமாரனையும் தெரியும், அவர் விட்டுச்சென்ற தேற்றளவாளனையும் தெரியும். அப்படியானால் நமக்குள் இருக்கும் விசுவாசம், ஆபிரகாமைவிட பல மடங்கு இருக்கவேண்டும் ...சிந்திப்பீர்களா?

ஆதியாகமம் 22: 17 & 18 ல் ஆபிரகாமுக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது 

"உன் சந்ததியார் தங்கள் சத்துருக்களின் வாசல்களை சுதந்தரித்துக் கொள்ளுவார்கள்"

- அடுத்த தலைமுறைக்கான குடும்ப ஊழியம் 

23-Oct -2022

தாவீது ராஜாவின் தேவ பக்தி

 

இன்றைய கிறிஸ்தவர்களிடம் வேதாகமத்திலுள்ள ஒரு பெரிய ராஜாவின் பெயரைச் சொல்லச்சொன்னால் தொண்ணூறு சதவீதம் பேர் முதலில் சொல்லும் பெயர் தாவீது ராஜா. ஏசு கிறிஸ்துவுடன் வாழ்ந்த சீடர்கள் எழுதிய சுவிசேஷ புத்தகங்களில் ஏசுவுக்கு கொடுக்கும் அறிமுகமே இவ்வாறாகத்தான் தொடங்குகிறது, மத்தேயு: 1: 1-5 “ ஆபிரகாமின் குமாரனாகிய தாவீதின் குமாரனான இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய வம்ச வரலாறு. இதுமட்டுமல்லாமல் ஈசாயின் மகனாகிய தாவீதை என் இருதயத்துக்கு ஏற்றவனாகக் கண்டேன் (அப்போஸ்தலர் 13:22) என தேவன் சாட்சிக் கூறுமளவுக்கு தேவனின் சித்தத்தின்படி தாவீது வாழ்ந்தான். 

இப்படிப்பட்ட ராஜா தன வாழ்நாளின் பெரும்பான்மையான காலம் தன் எதிரிகளுக்கு பயந்து ஓடி ஒளிந்து வாழ்ந்தான் என்பதை நம்மால் நம்ப முடிகிறதா? தாவீதைக் கொல்ல வேண்டுமென வெறித்தனமாக இஸ்ரவேல் முழுவதும் 10 ஆண்டுகளாக துரத்தின மனிதன்தான் சவுல். சவுல் தற்கொலை செய்து கொண்டதை நாம் அறிவோம் (1 சாமு 31). ஓர் அமலேக்கிய மனுஷன் தாவீதிடம் விரைந்து வந்து, தாவீதின் மனதிலே இடம் பிடிப்பதற்காக ஒரு பொய்யைச் சொன்னான். சவுலின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, தான் சவுலைக் கொன்றுவிட்டதாகக் கூறி, அவனுடைய முடியையும் (கிரீடத்தையும்), அஸ்தகடகத்தையும் (கைக்காப்பையும்) தாவீதிடத்திலே கொடுத்தான். தன்னுடைய செயலிலே பூரிப்படைந்து, தாவீது தனக்கு வெகுமதி அளிப்பான் என அவன் எதிர்பார்த்தான். 

ஆனால் அதைக் கேட்ட தாவீதோ, தன்னுடைய வஸ்திரத்தைக் கிழித்து, அழுது. உபவாசித்து, நாள் முழுவதும் சவுலுக்காக துக்கம் கொண்டாடினான் (2 சாமு 1:1-11). கர்த்தரால் அபிஷேகிக்கப்பட்டவனைக் கொல்வதற்கான தைரியம் அவனுக்கு எங்கிருந்து வந்தது எனக் கேட்டான். சவுலைக் கொல்லத் துணிந்த அந்த அமலேக்கியனைக் கொல்லும்படி தன்னுடன் இருந்த ஒரு வாலிபனிடத்திலே சொன்னான். அம்மனிதன் தான் சொன்ன பொய்யிற்குத் தக்க விலையைப் பெற்றுக்கொண்டான். ஆனால் தாவீதின் மனப்பான்மையைப் பாருங்கள். தாவீதை தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்றவனாய் மாற்றின காரியங்களுள் இதுவும் ஒன்றாகும். "உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள்; உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்; உங்களைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபம் பண்ணுங்கள்" என்று இயேசு சொன்னதை நாம் அறிவோம். தாவீது அதைச் செய்துவிட்டான். அவன் பழைய உடன்படிக்கை நாட்களிலே, புதிய உடன்படிக்கையின் மனோபாவத்தைப் பெற்றிருந்தான். தாவீது சவுலை வெறுக்கவில்லை. சவுல் அபிஷேகத்தை இழந்திருந்த நிலையிலும், தாவீதோ எப்பொழுதுமே, "நான் அவனைத் தொடமாட்டேன்" என்றுதான் சொன்னான்.

இந்த ஒய்வு நாளில் நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட தேவனுடைய வார்த்தை - தாவீது போல வாழுங்கள். தாவீது பாவம் செய்தான்...பெரிய பெரிய பாவங்கள். இன்றைய உலகம் ச்சீ...என்று காரி உமிழக்கூடிய பாவங்கள். ஆனால் அதையெல்லாம் உணர்ந்து அறிக்கையிட்டு சங்கீதங்களால் புலம்பினான். மீதியான காரியங்களை அவன் தேவனுடைய சித்தத்தின் படி செய்தான். சங்கீதம் 35 ம் அதிகாரத்திப் படித்து பாருங்கள்...அது நம்முடைய தினசரி ஜெபமாக இருக்கட்டும். 

- அடுத்த தலைமுறைக்கான குடும்ப ஊழியம்  (16-Oct-2022)

தானியேலின் உறுதியான விசுவாசம் :

மத்தேயு 24:15 ல் இயேசு கிறிஸ்து தனது மலை பிரசங்கத்தில் - "பாழாக்குகிற அருவருப்பைக்குறித்துத் தானியேல் தீர்க்கதரிசி சொல்லியிருக்கிறானே, அதை வாசிக்கிறவன் சிந்திக்கக்கடவன்" என்று தானியேல் தீர்க்கதரிசியின் வாக்கை உதாரணமாக குறிப்பிடுகிறார். தானியேல் 9:26 ல் மேசியாவாக்கிய ஏசு கிறிஸ்த்துவின் மரணத்தைக் குறித்தும் 9:27 ல் அந்திகிறிஸ்த்துவின் வருகைக்கு முந்தின காலத்தைக் குறித்தும் மிகத்தெளிவாக தீர்க்கதரிசனம் உரைத்துள்ளார். தானியேல் புத்தகம் 11 மற்றும் 12ம் அதிகாரங்களில், ஆயிரம் வருட அரசாட்சி குறித்தும் அந்தி கிறிஸ்துவின் வருகைக்கு முந்தின காலத்தைக் குறித்தும் எழுயுள்ளார்.

இவ்வளவு தீர்க்கமாக மறை பொருட்களை வெளிப்படுத்தும் அறிவை தேவ  ஆவியானவர் தானியேலுக்குக் கொடுக்க அவர் இளவயதில் தேவனின்பால் கொண்டிருந்த வைராக்கியம் தான் காரணம் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. தானி 1:1-21 வசனங்களில், ராஜ போஜனத்திற்கு தன்னை தீட்டுப்படுத்தாமல், மரக்கறி உண்டாலும் தான் மற்றவர்களை விட வலுவாக, அழகாக இருக்கமுடியும் என்று உறுதியான விசுவாசத்தில் கூறினார். நேபுகாத்நேச்சாரின் கனவையும் அதின் அர்த்தத்தையும் தேவ ஆவியானவர்  தனக்கு வெளிப்படுத்துவார் என்ற விசுவாசத்தால்தான்  அரசரிடம் தவணை கேட்டார் என்று இரண்டாம் அதிகாரத்தில் படிக்கிறோம். எதையுமே அவர் தன் அறிவால் நடந்தது என்று பெருமைக்கொள்ளவில்லை. 2:19, 20 ல் "பின்பு இராக்காலத்தில் தரிசனத்திலே தானியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. அப்பொழுது தானியேல் பரலோகத்தின் தேவனை தோத்தரித்தான்....ஞானமும் வல்லமையும் அவருக்கே உரியது". இதன்மூலம் தானியேலின் தாழ்மை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

இவ்வளவு அடையாளங்களையும், அற்புதங்களையும் கண்ட பின்பும், நேபுகாத்நேச்சார் தானியேலின் தேவனை விசுவாசிக்கவில்லை, மூன்றாம் அதிகாரத்தில், தன் பெருமையை காண்பிக்க தன் சிலையை தானே நிறுவி, அனைவரையும் அதை விழுந்து வணங்கவைத்தான். இதைவிட ஒரு பெரிய உதாரணம் தற்பெருமைக்கு யாராலும் கொடுக்க முடியாது. நாமும் கூட சில நேரங்களில், நமக்கு சிலைவடிப்போம் தானே? உதாரணமாக "விழாவுக்கு என்னை முன்னிலைப்படுத்தவில்லை, வீட்டில் வந்து எனக்கு அழைப்பிதழ் தரவில்லை, இன்னும் பல..." [கண்ணை மூடி ஜெபத்துடன் சிந்திக்கவும்... இனிமேல் இப்படி பேசும்போது நேபுகாத்நேசரின் சிலை உங்கள் கண்முன் வரவேண்டும்]

ஆனால் தானியேலோவென்றால் இந்த தற்பெருமைக்கு துணைபோகவில்லை. அதனால்தான் தேவ ஆவியானவர், அவர்களோடு [தானியேல் மற்றும் அவரின் நண்பர்கள்] எரிகிற அக்கினி சூளையில் கூட இருந்தார். சங்கீதம் 1ம் அதிகாரம் நீதிமான்களுடன் தொடர்பில் இருந்து கர்த்தருடைய ஆலோசனையை கேட்பவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்று கூறுகிறது [ஆலோசனை கேட்க்கும் நண்பர்களை நீதிமான்களாகக் கொள்ளுங்கள்].

இவ்வளவு அடையாளங்களையும் கண்ட நேபுகாத்நேசர், கொஞ்சம் மனம் மாறியதாக நான்காம் அதிகாரத்தில் தெரிகிறது. அவர் மக்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் தன்னுடைய சாட்சியை இப்படியாக பகிர்ந்திருந்தார். தானி - 4:3 "அவருடைய அடையாளங்கள் எவ்வளவு மகத்துவமும், அவருடைய அற்புதங்கள் எவ்வளவு வல்லமையுமாய் இருக்கிறது". ஆனாலும் தானியேல் மூலம் தனக்கு உரைக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனங்களைக் கேட்டபின்புக் கூட அவர் முழுவதுமாய் "தற்பெருமை" யிலிருந்து மனம் திருந்தவில்லை.

அவரின் பாபிலோன் மாளிகை பண்டைக்கால அதிசயங்களில் ஒன்று. வரலாற்று குறிப்புகளில் , அந்த அரண்மனையின் நீளம் 40 கிலோ மீட்டர் இருக்கலாம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஐப்பிராத்து நதி அதின் நடுவில் ஓடியது.

தானியேல் 4:29, 30 ல் "ராஜா பாபிலோன் ராஜ்ஜியத்தின் அரண்மனை மேல் உலவிக்கொண்டிருக்கும் போது; இது என் வல்லமையின் பராக்கிரமத்தால், என் மகிமைக் பிரதாபக்கென்று, ராஜ்யத்துக்கு அறமனையாக நான் கட்டின மகா பாபிலோன் அல்லவா என்று சொன்னான்"

இந்த வார்த்தை ராஜாவின் வாயிலிருக்கும் போனதே அவன் ராஜ்ஜியபாரத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டான் என்று தானியேல் 4:31ல் வாசிக்கின்றோம். தற்பெருமையிலிருந்து அவன் திருந்தாத காரணத்தால் அவன் மனுஷரிடமிருந்து தள்ளப்பட்டு, மாடுகளைப்போல் புல்லை மேய்ந்தான் என வேதம் கூறுகிறது. அதே நேபுகாத்நேச்சார் இந்த தண்டனைகளுக்குப் பின் அவர் மனம்திருந்தி, தேவனை முன்னிலைப்படுத்தி அவரை விசுவாசித்தான் என்று தானி  34-37ம் வசனங்களில் படிக்கிறோம்.

இந்த கிருபையின் காலத்திலேயே, நம்முடைய தற்பெருமைகளைச்  சுட்டிக்காட்ட தானியேல் போன்ற தீர்க்கதரிசிகள் வரவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. தேற்றரவாளனாகிய ஆவியானவர் நம்மோடேக் கூட வாசம்செய்வதால், ஏதாவது காரியத்தின் மூலம் நமக்கு உணர்த்துவார். அந்த மறைபொருளை நம் ஆன்மாவுக்கு வெளிப்படுத்த, அவரோடு நாம் இணைந்து பயணிப்போமா? ஆமென்.

அடுத்த தலைமுறைக்கான குடும்ப ஊழியம்

06-Nov-2022